MAX LEENHOUWERS

Lieve Max,
21 jaar geleden ben ik op je pad terecht gekomen. Om precies te zijn in mei 1991.
Je was net geopereerd aan een tumor in je arm.
Jij vondt het best stoer om met dat litteken op je arm rond te lopen. Na enkele maanden was er weer een bobbel te zien op je arm.
Je werd opgenomen in het AMC, waar jij vele verschillende behandelingen hebt ondergaan.
Wat ik me zeer goed herinner, is dat de trapskelters op de kinderoncologie afdeling voorrang hadden op alles en iedereen.

Achteraf besef ik dat juist die afdeling mijn denkwijze over het leven sterk heeft beinvloed, toen nog niet wetende wat er nog allemaal ging komen.
Na volledig te zijn genezen heb je een plezierige jeugd gehad, met als enige beperking een arm die niet meer meegroeide. In jouw bewoordingen: "een veredelde kippenpoot".

Voetbal was je lust en je leven, wat was jij fanatiek!.
Je zette je voor meer dan 100% in.
Toen zorgde je er al voor dat je voetbalkleding er tiptip uitzagen.
Ook moesten de laatste accessoires, zoals van die strakke fietsbroekies, aangeschaft worden. En uiteraard mooie voetbalschoenen, gelijk als van de grote bekende spelers.
Ja, MAX was toen al een jongen met oog voor detail. Net zoals je de spaakwielen van de jaguar wilde poetsen zodat deze eruit sprongen, dat is mooi stijlvol zei je.

Over details gesproken, een week geleden in zijn ziekbed zegt Max nog tegen mij:"Marius, vindt jij het jammer dat ik nooit heb leren fietsbanden plakken? Maar ik heb er wel vaak naar gekeken, hoe jij het deed."
Hoe kom je erop dat te bespreken op je ziekbed.
Max was voor iedereen behulpzaam, en had voor iedereen interesse. Hij was trots op zijn familie en vrienden, wilde het iedereen naar zijn zin maken. Hij genoot ervan om bij zijn vaders restaurant mee te helpen.
Hij genoot, als hij achterop de Harley mee kon rijden, en wat hebben we gelachen toen we een ijsje haalde bij de Mac Donalds, en we de Mercury, van meer dan 5 meter, langs een Smartje parkeerde.

Toen je in januari 2004 bij Unitas aan het trainen was, en over de bal heenschoot, kwam je thuis met hoofdpijn.
De volgende dag kwam de diagnose, een hersentumor.
Voor ons storte de hele wereld in, maar MAX ging de strijd aan, en hoe !!.
Dat weet iedereen hier.
Meer dan 8 jaar heeft hij gevochten en nooit opgegeven.
Al de tegenslagen die jij in je leven hebt moeten verwerken werden afgedaan alsof het de normaalste zaak was. Nooit hoorden we je klagen, altijd vroeg je hoe het met de anders ging.
Voor jouw was het een sport om anderen gelukkig te maken, komt goed zei je altijd.
Terwijl jij in je hart wel beter wist.

Max, je bent een groot man die in 27 jaar meer bereikt heeft dan anderen in 60 jaar.

Voor mij ben je de grote overwinnaar en ik ben heeeeel dankbaar dat ik veel van jou heb mogen leren. Niet alleen wij, maar de wereld verliest een groot man.
Een vriendin zei: "Max is een kadootje voor de wereld". Iets waar ik het volledig mee eens ben.
Max bedankt dat ik je heb mogen kennen, en nog meer bedankt voor wat jij mij hebt geleerd.
Jij was een voorbeeld voor iedereen, daarom:
LIVE LIFE LIKE MAX.

Max,

Al kende ik je niet, als Alpedhuzesser zijn we toch één grote familie. Ik zag gisteren jouw foto en het interview in de krant. Dan gaat er toch weer een raar gevoel door me heen. Ben vrijwilliger bij Alpe d'HuZes en nu weet ik weer waar we dat allemaal voor doen. En jij, Max, kan niet dichter bij de hemel komen dan nu, wellicht erin, wie weet.. Ik zet je graag in bocht 0, naast Bas..

Groet,
Majo
'opgeven is géén optie!'

Hee Max,

Het is nu ongeveer 12 uur geleden dat we je naar je laatste rustplaats hebben gebracht. Wat was het druk in de kerk, en wat een geweldige stoet aan mensen die jouw begeleide door het centrum van Eindhoven naar het Kerkhof. Jongen wat was het allemaal indruk wekkend jou uitvaart, strak door je zelf geregiseerd. Zoveel mooie woorden door de mensen die zoveel van je houden, de muziek die door je zelf is uitgezocht lieten ook bij mij de tranen vloeien. Max ik ben ontzettend trots op je en je zal altijd een bijzondere plek in mijn hart blijven houden. Beste Max rust zacht en ooit gaan we ons weer zien.

Lieve lieve Max,

Wat een afscheid...................

'Beklaag je niet als op de wereld
't geluk vroegtijdig van je ging.
De mooiste uren van ons leven
beleven we in herinnering.'

Max.
Voor jou: EEN HELE DIEPE BUIGING...

Liefs Syl.x

Mooi van buiten, maar vooral mooi van binnen. Je hebt veel mensen een voorbeeld gegeven, als iedereen hier iets van meeneemt wordt alles een beetje mooier. Je afscheid was indrukwekkend, Maxwaardig. Ontvang dit maar voor de volle honderd procent. Dag lieverd x.

Lieve Max en familie,
Prachtig! Wat een ontzettend mooie dienst! Mooie woorden, veel verdriet, met een lach en een traan..
Familie, heel veel sterkte met het dragen van dit enorme verlies
Max, goeie reis en inspireer ze daar boven hoe je dat hier ook deed

Hey Pik,

Het was geweldig. De hele stad stond op z'n kop. Nergens geen zwarte kleding meer te krijgen laat staan een zaterdageditie van het Eindhovens Dagblad..... Peer heeft je geescorteerd van Borkel tot Eindhoven met een zwart vlaggetje aan de motor! Mis was heel mooi en de stoet door de stad was "Just Amazing". Winkelend publiek in de stad stond muisstil te kijken.Keizersgracht en Wal afgesloten, dus konden we zonder verkeer oversteken. New Orleansmuziekbegeleiding op het kerkhof en Ad speelde heel mooi bij A-71!
Drie en een halve pagina in de krant. Meer aandacht dan Frits Philips toen die overleed!Iemand zei tegen me dat de Onderkoning vandaag is begraven! Je hebt in ieder geval een Koninklijke uitvaart gehad... RAH jonguh!
Forever young Max...

Rust zacht lieve Max.

Wat een prachtige dienst ter ere van Max.
Met zoveel lieve woorden, anekdotes, muziek en heel veel tranen en 'n lach, is er vandaag afscheid genomen van Max.

Dat Max bijzonder was, dat wist ik al lang.
Ik voel me vereerd dat ik Max van dichtbij heb mogen kennen. Ondanks zijn jonge leeftijd kon hij zulke wijze uitspraken doen.
Hij heeft me vaak aan het denken gezet, in de brede zin van het woord.

Lieve Max, ik blijf je gedenken.

Heel veel sterkte aan de familie.

Liefs Wilma.

Helaas hebben we Max pas kort geleden een beetje leren kennen. In de Daniel den Hoed kliniek, waar hij op de kamer langs pap(Jan)lag. En wat heeft Max zijn best gedaan om pap te helpen met eten, drinken en zich op zijn gemak te voelen. Vorige week sprong Max ineens weer in ijn gedachten, hoe zou het met hem zijn? Vandaag in de krant kwam Max ineens voorbij. Mijn hart stond even stil... Te vroeg was het eerste wat in me opkwam. In die paar weken dat ik hem kende kwam hij over als een warm persoon. Lieve ouders, Kelly, vrienden en familie van Max, Heel veel sterkte met dit verlies. Stiekem hoop ik dat pap en Max nu op hetzelfde wolkje op ons neerkijken en ons in de gaten houden.
MAX, RIP.

Overweldigend en indrukwekkend je afscheid.Wat maakte je deel uit van een mooie groep familie en vrienden.Mogen ze in jouw geest de moed vinden om alles eruit te halen wat erin zit. Fijn dat ik er was.Rust zacht in de bloemenz
ee.